باتری‌های مبتنی بر لیتیوم{0}}به باتری‌های لیتیومی و باتری‌های لیتیوم{1}} تقسیم می‌شوند. تلفن‌های همراه و لپ‌تاپ‌ها از باتری‌های لیتیوم{3} یونی استفاده می‌کنند که معمولاً باتری‌های لیتیومی نامیده می‌شوند. این باتری‌ها معمولاً از مواد حاوی لیتیوم به عنوان الکترود استفاده می‌کنند و نماینده باتری‌های مدرن-با کارایی بالا هستند. با این حال، باتری های لیتیومی واقعی به دلیل خطرات ایمنی بالا به ندرت در محصولات الکترونیکی روزمره استفاده می شوند.
باتری‌های لیتیوم{0} یون برای اولین بار توسط شرکت سونی ژاپن در سال 1990 با موفقیت توسعه یافتند. آنها شامل جاسازی یون‌های لیتیوم در کربن (کک نفتی و گرافیت) برای تشکیل الکترود منفی هستند (باتری‌های لیتیومی سنتی از لیتیوم یا آلیاژهای لیتیوم به عنوان الکترود منفی استفاده می‌کنند). ماده الکترود مثبتی که معمولا استفاده می شود LixCoO2 است، اما LixNiO2 و LixMnO4 نیز استفاده می شود. الکترولیت LiPF6 + دی اتیلن کربنات (EC) + دی متیل کربنات (DMC) است.
کک نفتی و گرافیت منابع غیر سمی و فراوان برای الکترود منفی هستند. جاسازی یون های لیتیوم در کربن بر واکنش پذیری بالای لیتیوم غلبه می کند و مشکلات ایمنی باتری های لیتیومی سنتی را حل می کند. الکترود مثبت LixCoO2 به سطوح بالایی از عملکرد شارژ/دشارژ و طول عمر دست می یابد و هزینه ها را کاهش می دهد. به طور خلاصه، عملکرد کلی باتری‌های لیتیوم{5} یون بهبود یافته است. انتظار می‌رود باتری‌های لیتیوم{7} یونی سهم بازار بزرگی را در قرن بیست و یکم به خود اختصاص دهند.
